Sinds 2011 werk ik aan een stripboek over de ervaringen van militairen en veteranen uit mijn woonplaats, die tussen 2001 en 2010 in Afghanistan hebben gediend.
Wat maak je mee tijdens een uitzending? Hoe kom je ervan terug. Op deze blog houd ik het proces bij en plaats ik teasers en indrukken van het boek. Uitgavedatum staat nog niet vast maar houdt daarvoor deze blog in de gaten.

woensdag 29 februari 2012

Bevat schokkende foto's

Helaas heb ik vaak net te weinig de tijd om wat regelmatig(er) te bloggen. Sowieso is het produceren van de strips ook een tijdrovend werk.

Hoe weet ik niet meer, maar ik zal wel weer wat zoektermen hebben ingevuld en ik kwam op een heftige fotostrip uit: 'War is Hell' van Penny Allen. Onderstaande afbeelding is bladzijde 2 uit de strip. Bevat schokkende foto's (ik zeg het er even toch bij). De gehele strip is te vinden op: http://www.pennyallen.info/frgroene.htm

blz 2. uit 'Oorlog is de Hel' door Penny Hallen, met foto's uit Irak door Sgt. R., Artikel door Joeri Boom van De Groene Amsterdammer

Bevat schokkende beelden. Inderdaad! Oorlog is en blijft verschrikkelijk en dagelijks worden we weer overspoeld met schokkende beelden. Ook ik krijg wel eens te horen dat mijn strips te schokkend zijn. Met soms ook de vraag: moet dat nou zo grof en gedetailleerd?

Ja het zijn soms best grove beelden die ik teken, maar is oorlog zo anders? In ieder geval zijn de strips niet grover dan de realiteit. Als ik het met een klare-lijn-stijl zou werken, zou ik een meer geromantiseerd beeld bereiken. Dan zou er weer een mooie oorlogsstrip gemaakt zijn. En dat is nu juist niet de insteek. De stijl die ik hanteer vind ik in zoverre neutraal om zowel heftige gebeurtenissen als mooie ervaringen weer te geven. Het gaat mij erom, het zo te verbeelden dat het de lezer raakt. 


Constant ben ik bezig met de vormgeving en probeer ik ook niet te ver te gaan, uit piëteit voor nabestaanden, en respect voor hen die het hebben meegemaakt. Zo'n fotostrip als 'War is Hell' maakt me weer extra alert en zorgt ervoor dat ik bewust blijf van hetgeen dat ik maak. Dan komt altijd nog de vraag is het wel journalistiek?....

Volgende keer..

woensdag 1 februari 2012

Documentatie en reconstructie

“Het belangrijkste van documentatie is dat je een sfeer van echtheid oproept. Door de documentatie kom je op alle plekken en loop je ook echt door een straat in Venetie, in plaats van ' de personen liepen van links naar rechts'” – Henk Kuijpers, tekenaar Franka –

Makers van onder andere journalistieke-strips gaan er over het algemeen voor om hun verhaal zo goed mogelijk over te brengen aan de lezer. Hij voert de lezer aan de hand mee om de omgeving te laten zien en de gruwelheden te tonen. De ene tekenaar doet dit wat minder, maar steeds meer tekenaars passen expliciet geweld toe in hun strips. "Zo was het, en niet anders!"

In de meeste gevallen gaan ze voor een uitzonderlijke documentatie om hun verhaal mee te onderbouwen en mede vorm te geven. In herziene boeken van Joe Sacco zijn foto's bijgevoegd die hij heeft gemaakt tijdens zijn verblijf in de gebieden die hij heeft bezocht. Deze foto's gebruikt hij om diezelfde omgeving nauw weer te geven. Voor mensen die er geweest zijn roept het herkenning en bevestiging op. En voor de lezer die geïnformeerd wordt is het belangrijk dat deze ook zo goed mogelijk geïnformeerd wordt en het ook echt beleefd.

Een goede documentatie steunt de reconstructie waar je als striptekenaar mee te maken krijgt. Strips, trauma en culturele herinneringen. Het lijkt vrij moeilijk om dit in een juiste vorm aan de lezer aan te bieden. Wanneer je het verleden namelijk moet (re)construeren wordt je onvermijdelijk geconfronteerd met de probleemstelling hoe je het representeert. Elke stripmaker die zich toegelegd heeft op de journalistieke-strip is voor deze probleemstelling komen te staan en hebben het allemaal ook op hun eigen manier opgelost. Tegelijkertijd vormt deze probleemstelling ook de basis voor de authenticiteit van de tekenaar.